
No era una sugerencia. Utilizó el imperativo, para dejar claro que esto no era una broma. Y los discípulos entendieron la necesidad de extenderse por todo el mundo para llevar a todos los rincones la Buena Noticia de la que ellos habían sido testigos en primera persona.
¿Y nosotros, qué? ¿Sentimos, igualmente, necesidad de llevar esa Buena Noticia? ¿Somos verdaderos testigos del Evangelio? ¿Escuchamos, con el mismo entusiasmo que lo hicieron los primeros cristianos, estas palabras?
Ya sólo queda un mes (para la Hna. María, exactamente 35 días) para que embarquemos en el avión rumbo Rancho Viejo. Y estamos llenando nuestras maletas de ilusión, y confianza en el Señor. Que es quien nos ha traido hasta aquí. Pero sobre todo, ganas de aprender, de escuchar, de compartir y de servir.
Os dejo un link a una canción mixteca, que aunque no entendemos nada de lo que dice es muy bonita:
http://www.youtube.com/watch?v=utt0lOJ2smA
P.D. Felipe que está en todo, nos envió ayer la traducción de la cancioncilla, y si que es verdad que es bonita…
¡¡Sólo nos falta aprender mixteco!!
YUNU YUCU NINU
(Árbol, cerro de Yucuninu)
El autor de este poema, es del maestro y poeta mixteco Juan de Dios Ortiz, de San Miguel el Grande, Tlaxiaco sur.
Yucu ninu xian Kumasi
ini-ri jin-ro, kua’a kiti nchaka-ro
nuni cháa ñú-un nayuu roó
nta’u nta’u, ntukuiñi-ro
Maro skuanu yunu
skuanu ita yisi
ita nteyu, vincha, ji’i
ntuvi ja kanuu skuanu-ro
Yunu nuyuja,
nuxeñu, nujanu
nuyuntu, inti-i kanuu
Io iin chaa ntiti roo
te tu kuenta sa’a-de
konte nu ni ntua-ro
Pan ni sa’a
te vasi nuku’un ini-de roo
Chii maro kuu ja sa’a
Lu! Lu! yuku ninu
te nuu nte’e jika-yo
tuun! tuun! ntukuiñi-ro
TRADUCCION
ARBOL, CERRO DE YUCUNINU
Cerro de Yucuninu,
mi aprecio es para ti.
Tú alimentas a tantos animales,
y cuando sufres incendios,
te quedas sin bosque,
¡Qué triste, qué triste!
De ti crecen los árboles,
crece la flor de borrachitos,
la orquídea, el nopal, los hongos,
todo lo necesario.
¡Árbol de ocote!
¡crucillo!, ¡engretado!
¡modroño de lujos!
Un guardián te cuida y no te hacen caso,
hasta que te ven caer,
y ven bramas de tempestades,
entonces se acuerdan de ti.
De ti convierten el ataúd,
te ocupan como asiento,
te ocupan como cama,
te ocupan para todo.
Eres de vital importancia,
de ti la leña, de ti el ocote,
de ti el carbón, ¡árbol!
Tú eres la cruz del calvario.
En todo eres ocupado,
por eso la gente te cuida.
Tú eres quién nos da la belleza
¡Lindo! ¡Lindo! Yucuninu.
Cuando te vemos lejos,
tu belleza es encantadora,
de negro te vistes,
y negro te seguirás vistiendo.



YA QUEDA POCO! Habéis tomado el Resochín? Y no olvidéis llevar la maleta medio vacía, que es allí donde se os va a llenar de experiencias inolvidables y gentes que hablan de la bondad y de Dios con el idioma universal del amor! Va a ser estupendo, me voy con vosotros…